De rokerige bruine kroeg is bijna verleden tijd, het einde van een tijdperk zou je het bijna kunnen noemen. Met weemoed denk ik terug aan de kroegen waar een blauwgrijze mist het opengaan van de deur ver
gezelde. De mensen aan de toog, volle asbakken m.a.w. een kroeg vol mensen die geleefd hebben en de sfeer die dat benadrukt. Op één januari mag er in de Franse kroegen niet meer gerookt worden. De stem van Edith Piaf zal nooit meer gecreëerd worden, het is om weemoedig van te worden. En als het Frankrijk regent druppelt het in Brussel, het zal dus niet lang meer duren voor dit verbod er hier ook komt.
Zelf ben ik nooit een roker geweest, maar ik vertroefde wel graag tussen de mensen, onder het volk tussen de rokers. Het volk dat socialisten al jaren geleden in de steek hebben gelaten. Waar moet ik die groezelige donkerbruine kroegen nu gaan zoeken? Niet dat ik ze nog frequent bezocht, éénmaal per maand ongeveer had ik zo mijn avond uit. Maar toch, ik zal ze missen
Dank u gezondheidsgoeroes om me dat ook nog af te nemen!














Laatste reacties